Day9 ร้านกาแฟและการถอนหญ้าในนาข้าวของ Neil

เนวเป็นเจ้าของร้านกาแฟที่เรานอนอยู่เมื่อคืนนั่นเอง และเนวก็เป็นชาวนาด้วย

2 วันต่อจากนี้พวกเราจะไปช่่วยเนวทำนากัน

เนวมีพื้นที่ทำนาเล็กๆ 7ไร่กว่า ปลูกมา 3ปีแล้ว พูดภาษาอังกฤษได้คล่องกว่าคนอื่นๆ เพราะเคยไป Work holiday ที่ออสเตรเลียมาด้วย แล้วก็ได้พบรักกับภรรยาคนปัจจุบันที่นั่น

IMG_0012.JPG

ลูกสาวเนวน่ารักมาก เมื่อวานที่ขับรถเข้ามาที่ร้านกาแฟ เนวอุ้มลูกรอรับอยู่หน้าร้าน เราได้ยินเรนตะโกนเรียก

“ปันปัน…” เราก็นึกว่า อ๋อ ลูกชื่อปันปัน

แต่เปล่าเลย ชื่อหมาของเนวต่างหาก ตอนนั้นมันยืนอยู่หน้าประตูด้วย สรุปคือเรนเรียกหมา

การจะไปทำงานกับเนว เราต้องออกจากบ้านตีห้า ขับรถออกทางหลังบ้าน ปันปันก็โดดขึ้นมาบนกระบะรถด้วย  เพิ่งเห็นว่าหลังบ้านเป็นโรงเก็บเครื่องไม้เครื่องมือที่ใหญ่มาก

รถเนวเหมือนรถลัมลู แต่ไม่มีหลังคา

ตอนออกมานี่มึดมากค่ะ แทบไม่มีร้านอะไรเปิด เนวบอกว่า ที่เปิดๆอยู่นี่ก็มีแต่ร้านอาหารเช้า พวกชาวนามากินข้าวก่อนไปฟาร์ม

1.png

ระหว่างขับไปนาข้าว เนวก็เล่าว่า แต่ก่อนก็อยู่ในเมือง แต่ค่าครองชีพที่ในเมืองแพง เลยกลับมาใช้ชีวิตและมาทำนาที่นี่

95%ของคนในเมืองนี้ทำเกษตร เห็นได้จากในเมืองไม่มีร้านค้าหรือธุรกิจอื่นมาก ถ้าอยากซื้อข้าวของไรจริงๆจังๆต้องไปที่เมืองอื่น

IMG_0084.JPG

พอมาถึงที่นาเนวบอกว่า “วันนี้ถอนหญ้าวัชพืชกัน มันเป็นงานที่น่าเบื่อหน่อยนะ”

เมื่อได้ลงมือถอนหญ้า เนวก็พูดอีกหลายรอบว่ามันเบื่อจริงๆนะ คงอยากให้เราทำใจไว้

เราก็บอกไปหลายทีเหมือนกันว่า มันไม่เบื่อ แถมตอนนี้มันไม่ร้อนด้วย เย็นสบาย เราถอนหญ้าไปคุยกันไป มันไม่เบื่ออเลยจริงๆ สีเขียวสบายตา สบายใจ

GOPR8240.JPG

เนวบอกว่า ปกติจะโดดเดี่ยวมาก ก็จะมีแต่ปันปันเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อน

ปันปันโดดขึ้นรถตามมาทุกวัน

IMG_0106.JPG

ก้มหน้าก้มตาถอนไปเรื่อยๆ แบ่งกันคนละ 3-4แถว วัชพืชเยอะมากจริงๆ แต่พอหันกลับไปมองตรงที่เราถอนมาแล้ว มันก็ชื่นใจดี สวยงามและดูเป็นระเบียบขึ้นมาเลย นาข้าวออแกนิกมันต้องใช้ความพยายามจริงๆอ่ะ  

GOPR8305.JPG

เราว่าแนวคิดของเนวเจ๋งดี คือเขาอยากกลับมาทำให้คนอื่นรู้ว่าเป็นชาวนาก็เจ๋งได้เหมือนกันนะ อยากลบภาพจน์ซอมซ่อของชาวนาทิ้งไปจากคนทั่วไป โดยเนวจะแต่งชุดคูลๆมาทำงาน เป็นชาวนาคูลๆให้คนเห็น และรู้ว่าเป็นชาวนาก็ไม่ดูแย่อย่างที่คิด

2.png

นอกจากนั้นก็ยังเปิดให้คนมาพักอาศัย มาลองลงมือทำฟาร์มออแกนิกแบบเรานี้ เห็นหญ้าขึ้น เห็นแมลง หอยเชอรี่อะไรพวกนี้ ก็จะรู้ว่ามันออแกนิกจริงๆ

นอกจากหน้าตาจะคูลๆแล้ว ความคิดก็คูลๆด้วยค่ะ

GOPR8238.JPG

facebook ร้านกาแฟ Feng Chen Store ของเนวhttps://www.facebook.com/fengchenstore/

พอแดดเริ่มเคลื่อนตัวมาโดนพวกเรา เนวก็เรียกให้หยุดทำทันที ประมาณ 7 โมงกว่า

ขากลับถามเนวว่า รู้จักพวกเรนได้ไง เป็นเพื่อนกันตอนเด็กๆหรอ

เค้าบอกว่า เมืองมันเล็ก วัยรุ่นก็ไม่ค่อยเยอะ รู้จักกันเพราะแม่(เฉินมามา)ทำร้านอาหาร ชอบทำอาหารให้คนกินก็เลยรู้จักคนเยอะ แล้วก็ได้รู้จักเรนด้วย

 

กลับมาถึงร้านกาแฟ ก็รีบไปอาบน้ำแล้วมากินอาหารเช้าตอนเก้าโมง กินที่โรงแรมของฟ่านฟ่าน พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวเค้า

อาหารเช้าที่เฉินมามาทำก็ง่ายๆ ไข่เจียว ผัก หมูหยอง

IMG_0010.JPG

มื้อนี้มีเต้าเจี้ยวสีแดงๆด้วย  โอ้วว คิดถึงรสชาติมาก เคยกินตั้งแต่เด็กๆสมัยอยู่กับอาม่า แล้วก็ไม่ได้กินอีกเลย 20กว่าปีแล้ว เราเอามาคลุกข้าวกินไปเยอะมาก

 

เนวเป็นชาวนาที่ไม่ได้นอนกลางวันเหมือนคนอื่น เพราะพอทำนาเสร็จตอนเช้า ก็กลับมาเปิดร้านกาแฟเลย

ส่วนพวกเรา เดี๋ยวเรนจะมาพาไป Go Happy อีกครั้ง เพราะวันนี้วันอาทิตย์

 

จุดหมายของวันนี้คือการไปซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารไทย เพราะพรุ่งนี้จะมีปาร์ตี้อำลาพวกเรา  และเคยคุยกันไว้ว่าเปิ้ลทำอาหารเป็นนะ อยากทำอาหารไทยให้เค้ากินกัน ก็เลยจะกินอาหารไทยในคืนสุดท้ายนี่แหละ

 

แต่ที่ฟูลิไม่มีร้านที่จะหาวัตถุดิบได้เลย เรยจึงจะพาไปซื้อที่ Taitung ซึ่งห่างไปประมาณ 60-70 กม.

โห ลงทุนมากอ่ะ จริงๆแล้วขับไกลกว่าที่คิดด้วยนะ เพราะเรนจะพาข้ามเขาไปเที่ยวทะเลก่อนด้วย

เริ่มจากพาไปทะเล จริงๆฟูลิอยู่ฝั่งตะวันออกใกล้ทะเล แต่มีเขากั้นอยู่

(ความจริงมีเขากั้นทั้งสองด้านแหละ ด้านที่ไปทะเลและด้านที่ไปฝั่งตต. คืออยู่ท่ามกลางเขาอย่างแท้จริง )

พอเรนขับรถผ่านอุโมงทะลุมาอีกด้านนึงของเขา วิวก็เปลี่ยนเป็นทะเลทันที

ร้องโอ๋กันใหญ่

IMG_0051.JPG

เรนบอกว่าจากทะเลนี้มีเรือไปโอกินาว่าได้เลยนะ 4ชม.

แล้วก็ขับรถไปยังถนนที่พุ่งตรงเข้าทะเล สวยมาก กระโดดถ่ายรูปกันบนถนนกันใหญ่ แดดแรงเผากายขนาดนี้ก็มีดีตรงที่ทำให้เราได้ภาพฟ้าสีสวยๆนี่แหละ

IMG_0017.JPG

IMG_4321.jpg

เสร็จแล้วก็ไปแวะที่ฟาร์มกุ้ง เรนบอกว่าเราจะมาซื้ออะไรบางอย่าง

แล้วอะไรบางอย่างที่ว่านั่นก็คือกุ้งนั่นเอง ไปให้เราใช้ทำต้มยำกุ้งพรุ่งนี้

…นี่ถึงขนาดต้องมาซื้อที่ฟาร์มกุ้งกันเลย

IMG_0055.JPG

เรนเป็นคนที่ต้องSelfieไปทุกที่ มาซื้อกุ้งเสร็จก็ไม่ลืมที่จะSelfieกันซะหน่อย

แล้วก็ไปต่อกันที่ร้านอาหารกลางวัน เรนพามากินอาหารทะเล เป็นโต๊ะจีนด้วย หวั่นใจมากๆว่าจะกินไม่หมดอีกแล้ว

เรนอธิบายว่า คนที่นี่เป็น Farmer X

หมายความว่ามีอาชีพเป็นเกษตรกรตอนเช้าๆ แล้วก็จะเป็นอย่างอื่นด้วยตอนกลางวันที่ไม่ได้ทำไร่ทำสวน เรียกว่าอาชีพ X

กลายเป็น Farmer X

อ้อ อย่างเนวนี่เอง เป็น Farmer และเจ้าของร้านกาแฟด้วย เนวคงไม่ได้นอนกลางวันเหมือนคนอื่น

 

Taitung เป็นเมืองใหญ่ เจริญ มีร้านเยอะ มีห้างคาร์ฟูที่เราจะไปซื้อของกันวันนี้

แต่มีเครื่องปรุงที่จะเอามาทำต้มยำกุ้งไม่ครบ โชคดีที่มีชุดทำต้มยำขาย นำเข้าจากไทย

พวกเราว่าจะทำ ต้มยำกุ้ง ผัดกะเพรา กะหล่ำปลีทอดน้ำปลา ไข่เจียวหมูสับ

เจอข้าวของเรนวางขายที่นี่ด้วย

 

ก่อนกลับก็ไม่ลืมที่จะแวะซื้อชานมให้กินอีก เป็นอีกยี่ก้อที่ไม่มีในFuli

เรนใจดีและอึดมาก ขับมาเกือบร้อยโลเพื่อมาซื้อของที่นี่

ขากลับเรนก็เปิดเพลงไทยเมื่อหลายสิบปีก่อนให้ฟัง ได้แก่เพลงพี่เบิร์ด

พริกขี้หนู ต่อด้วยเพลงพี่เบิร์ดสมัยนั้นแบบรัวๆ ร้องได้หมดเรย ฮ่าๆ

อย่างที่บอกว่าเรนจะยุ่งมาก คุยธุระตลอดเวลา พอมีช่วงว่างไม่มีใครโทรมา เรนก็จะคุยกับ Siriแทน…คืออยู่นิ่งๆไม่ได้เลยทีเดียว

 

กลับมาถึงFuli ก็เย็นพอดี อาหารเย็นวันนี้กินที่ร้านอาหารจีนแคะ เรนขับรถไปรับหมินจงและฟ่านฟ่านมากินด้วย 

พอไปถึงปุ๊บ เรนก็บอกเราว่า “นี่เป็นร้านของคนจีนแคะเหมือนกัน”
และก็แนะนำเราให้เจ้าของร้านฟังด้วยว่า เป็นคนจีนแคะ

มื้อนี้สนุกมาก พวกเค้าคุยได้เก่งขึ้นมาก เพิ่งสังเกตุว่า เราสามารถคุยกับหมินจงได้ โดยที่ไม่ต้องใช้googleแล้ว

สอนภาษากันไปมา ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะ หมินจงอยากรู้ภาษาไทยมากกว่าคนอื่นเพราะกำลังจะไปเที่ยวไทย

GOPR8287.JPG

เรนบอกว่า หมินจงจะไปเกาชง 4วัน เพื่ออบรมเรื่องการเพาะกล้าข้าว

ดังนั้นวันนี้คือวันสุดท้ายที่เจอเรา… นี่มันเป็นข่าวร้ายของวันนี้เลย

พอรู้ว่าไม่ได้อยู่พร้อมหน้าแล้ว ราวกับว่ามันเป็นวันสุดท้ายของเราที่นี่เลย

เริ่มใจหาย นี่ต้องถึงช่วงอำลาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

การต้องบ้ายบายเพื่อนที่Fuli มันไม่ธรรมดาเหมือนการบ้ายบายสองครั้งที่ผ่านมาของเรา

 

หลังกินข้าวเสร็จ พวกเค้าพาแวะหลายที่กว่าจะกลับ เช่น ร้านขายหมู ซุปเปอร์ ร้านขายของทำเค้ก และสุดท้าย

หมินจงไม่ลืมที่จะพาเราไปกินน้ำแข็งไส ตามที่เคยพูดไว้เมื่อสามวันก่อนว่าจะพาไป

น้ำแข็งไสเรียกว่า ทรอเปียง ทราปิ๊ง หรืออะไรซักอย่างนี่แหละ

IMG_0079.JPG

กินเสร็จก็กลับไปส่งหมินจงที่บ้าน ทันทีที่เลี้ยวเข้าบ้าน เรนพูดว่า

“It’s time to say goodbye to Min-chung” พวกเราก็เชคแฮนด์ตบไหล่ร่ำลา

 

หวังว่าเราจะได้เจอกันที่ไทยนะหมินจง

One Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s